18.4 C
Warszawa
23 czerwca, 2024, 03:30
MigranciwPolsce.pl
UNHCR UKRAINA

Każda sytuacja kryzysowa ma na celu ochronę ludzi, którym służymy i to jest moje doświadczenie na Ukrainie

„Awarie, ataki rakietowe, alarmy powietrzne: taka jest moja dzisiejsza rzeczywistość. I to nie tylko dlatego, że pracuję w Dnieprze na Ukrainie, ale także dlatego, że ja też zostałem wysiedlony przez tę wojnę.

Jednak już nawet nie myślę o zagrożeniu – jestem całkowicie zaangażowany i oddany swojej roli w poszukiwaniu rozwiązań dla osób wewnętrznie przesiedlonych i dotkniętych wojną, wraz z naszymi partnerami, władzami lokalnymi i innymi organizacjami.

Problemy, z jakimi spotykają się na co dzień ludzie, którym służymy, są w większości takie same: szukanie zakwaterowania i otrzymywanie wskazówek, gdzie i jak uzyskać dostęp do pieniędzy, żywności i lekarstw.

A kiedy przeprowadzają się w nowe miejsce, najczęściej zostają odizolowani, pozostają sami; nie wiedzą, gdzie zdobyć jedzenie lub spędzić czas ze swoimi dziećmi.

Najbardziej boję się, że nie będę miał czasu, aby komuś pomóc lub podzielić się niezbędnymi informacjami, których potrzebuje. Jeszcze bardziej przeraża mnie to, że przyzwyczajamy się do życia w warunkach wojennych – nie przerażają nas już wybuchy, które słyszymy gdzieś w oddali; kolejny ostrzał nie wywołuje uczucia strachu, zamieszania, przerażenia i rozpaczy, jak w pierwszych dniach tego kryzysu.

Viktoriia Tiutiunnyk, współpracownik ds. ochrony w Dnipro na Ukrainie, w rozmowie z kolegami. © UNHCR/Alina Kowalenko

Radzenie sobie z tymi wszystkimi myślami i próba kontynuowania pracy jest dla mnie prawdziwym wyzwaniem. Ale nie chcę, aby ludzie, którym służymy, przyzwyczaili się do tego; Chcę jak najszybciej wyciągnąć ich z tej trudnej sytuacji.

Kiedy widzę radość na ich twarzach, kiedy odwiedzam ich na przykład w ośrodku kolektywu – kiedy widzę, jak na mnie czekają, kiedy dzielą się ze mną swoimi uczuciami i historiami – czuję, że jestem tam, gdzie moje miejsce. Jeśli niosę pozytywne nastawienie, radość, a nawet światło nadziei dla ludzi, którym służymy, pokazując, że nie są sami i nie zostali zapomniani, to napełnia moje życie znaczeniem i pomaga mi przezwyciężyć trudności.

To jest to, co w mojej pracy sprawia mi największą przyjemność.

Ale oczywiście ta sytuacja ma wpływ na całe moje życie. Musiałam przeorganizować swoją codzienność, czas wolny, krąg znajomych, a nawet życie osobiste. Nauczyłam się radzić sobie, stając się dla siebie domem – gdziekolwiek jestem, staram się znaleźć w sobie ukojenie; wtedy interakcja z otaczającym mnie światem staje się mniej bolesna.

Wiem, że wielu ludzi może czuć się winnych, że stara się o siebie zadbać, ale ja pozwalam sobie żyć: jem pyszne jedzenie, ćwiczę, czytam książki, znajduję kilka minut na patrzenie w niebo i staram się nie przewijać telefon ze wszystkimi strasznymi wiadomościami. Ale to nie znaczy, że mnie to nie obchodzi – po prostu pozwalam sobie oddychać.

51-letni Volodymyr mieszka w ośrodku zbiorowym w Dnieprze na Ukrainie. Przeżył po upadku z drugiego piętra swojego domu podczas ataku rakietowego. Nie mógł już mówić i myślał, że już nigdy nie będzie mógł chodzić. Ale podjął reedukację w ośrodku kolektywnym i teraz znowu chodzi samodzielnie bez żadnej pomocy. © UNHCR/Alina Kowalenko

Ale wiem też, że to nie moja wina, że ​​ta wojna się zaczęła i że sam jej nie powstrzymam. To trudne, ale ważne jest, aby spróbować znaleźć spokój w sobie, aby poczuć siłę do wspierania innych. Dla mnie też to czasem może być skomplikowane, ponieważ rozpoznaję siebie w takich sytuacjach, mogę to być ja, moja rodzina,

Jednak mogę być przydatny tam, gdzie jestem; Poprzez swoją pracę mogę pomóc ludziom, którym służymy, i to jest wybór, którego dokonałem.

Czuję się szczęściarzem, mając wokół siebie moich kolegów. Jesteśmy jednym zespołem. Nasi menedżerowie są doświadczeni i oddani, są żywym przykładem i wzorem do naśladowania, silnymi i czołowymi postaciami, które pomagają mi zachować motywację i dawać z siebie wszystko. Z dumą mogę powiedzieć, że w naszym zespole Dnipro jesteśmy tu dla siebie nawzajem. W końcu praca w nagłych wypadkach i ochrona ludzi zmuszonych do ucieczki to dla mnie nie tylko obowiązki zawodowe. Zdecydowałem się to przyjąć, jest częścią mojego życia”.

Udostępnij na Facebooku

Podziel się na Twitterze

 

Źródło: https://www.unhcr.org/ua/en/54675-my-experience-in-ukraine.html

Zdjęcie główne:Viktoriia Tiutiunnyk, współpracownik ds. ochrony w Dnipro na Ukrainie. Dołączyła do UNHCR w kwietniu 2022 r., aby pomagać w działaniach humanitarnych. © UNHCR/Alina Kowalenko

Autor: Viktoriia Tiutiunnyk, pracownik ds. ochrony, UNHCR

Polecane wiadomości

Skip to content